Op vrijdag 28 november had ik mijn allerlaatste revalidatiedag bij Rijndam. Dat markeerde het einde van een fase van herstel en revalidatie. En de start van een nieuwe fase. Weer een wat normaler leven, weer meer terug naar en aan het werk.

Ik heb opgezocht wat ik de eerste revalidatiedag had opgeschreven voor mezelf. Ik kan me namelijk herinneren dat ik het veel te lang vond duren voordat ik kon starten😉. Er zaten drie weken tussen mijn amputatie en de start bij Rijndam. Toen was ik al aan het wandelen en weer aan het sporten. Op 1 been natuurlijk. En toen ik eenmaal kon starten, zo lees ik terug, moest ik wennen want ik vond de opstart langzaam gaan. Ik wilde meteen knallen. En Rijndam hanteerde een rustige opbouw. Ik merkte ook dat ik tussen mensen kwam die in een ander stadium van verwerking zaten dan ik. Dus ook dat was even wennen.

Toch vond ik het al snel heerlijk. Aan mezelf werken, beter worden. Ik ontmoette mijn vaste fysio. De arts en de psycholoog kende ik al. Maar ik ontmoette ook mijn vaste prothesemaker. En kwam erachter dat zij allemaal geweldig samen werken in een team om mij heen. Dus de twee dagen in de week bij Rijndam begon ik al snel heerlijk te vinden. Daar kwam op een gegeven moment de sport-agoog bij en toen werd het helemaal leuk. Ook toen ik nog op 1 been liep met krukken. Ik kon op 1 been al best wel wat aan 'sport' doen. Na een paar weken kreeg ik mijn prothese aangemeten, helaas precies toen mijn vaste fysio op vakantie was. Maar gelukkig werd zij vervangen door een andere geweldige fysio, die mij mijn eerste stappen en balans heeft geleerd.

Lopen is voor veel mensen een vanzelfsprekendheid waar niemand bij na hoeft te denken. Maar als je in de positie komt dat lopen pijnlijk is of zelfs niet meer mogelijk is dat natuurlijk een ander verhaal. Bijna iedereen heeft leren lopen als kind, maar daar geen actieve herinnering aan. Dus hoe mooi is het als je die kans OPNIEUW krijgt! En dat is precies wat ik met vallen en opstaan bij Rijndam weer geleerd heb. Iedere week leerde ik weer iets waardoor het beter ging. En nu loop ik op mijn prothese zonder andere hulpmiddelen weer lange afstanden. En begin ik weer hard te lopen. En kan ik weer fietsen. En leer ik weer een voetenwerk zodat ik sporten als Padel kan doen. Bij Rijndam heb ik ook het plezier in sporten weer teruggekregen.

Bij Rijndam ben ik voorafgaand aan de amputatie ook geholpen door de arts en de psychologe met het maken van de keuze om mijn been te amputeren. Natuurlijk heb ik dat veel met mijn naasten besproken, maar het hielp daarnaast enorm dat deze mensen de ervaring hadden met amputaties en wat je daarna allemaal weer kan. En ben ik geholpen (en nog steeds) met het verwerken van het verlies van mijn been, het omgaan met fantoompijn etc.

Andre Agassi had een geweldige speech naar het publiek toen hij stopte met toptennis met daarin de quote: 'you have given me your shoulders to stand on'. Zo voelt dat ook voor mij. Vooral door mijn naaste vrienden en familie, maar ook collega's. In de aanloop naar mijn amputatie en daarna. Vooral voor mijn naasten was dit absoluut geen gemakkelijke periode waarin zij zich veel hebben moeten aanpassen. En moeten zien hoe ik pijn leed en mijn leven overhoop gooide. Maar ook hoe ik veranderde naar iemand met maar 1 been en een prothese. Iets dat ik zelf omarm omdat het me zoveel beter heeft gemaakt. Maar wat voor de mensen om mij heen natuurlijk heel erg wennen is. En hoe je het wendt of keert: je bent kwetsbaarder op 1 been. Ook dat is wennen voor de mensen om mij heen. Ik ben iedereen dus enorm dankbaar voor al hun steun en geduld en begrip.

De quote van Andre Agassi geldt ook voor de geweldige professionals van Rijndam. Zonder hen was ik niet in de positie gekomen waarin me nu bevind. Ze hebben me weer leren lopen op mijn 53e! En ik kan dus weer fietsen, racefietsen, wandelen en hardlopen zonder pijn! En dus weer met veel plezier! Ze hebben mij zover gebracht dat ik het weer zelf moet kunnen doen, samen met mijn naasten. Ik vond het heel moeilijk, die laatste dag. Toen ik weer thuis was, kwamen eindelijk weer eens tranen die er al heel lang zaten. Ik heb vaak toch een bepaalde trigger nodig om emoties eruit te laten komen.

Ik heb tot nu toe in mijn blogs de namen van deze professionals niet genoemd, uit respect voor hun privacy. Maar dat ga ik in dit eerbetoon aan hen nu wel één keer doen, maar alleen de voornamen. In zeer willekeurige volgorde:

Dorien en Esther (fysio's), Arno en collega's (orthopedietechniek), Karin (psychologe), Paul en Jessie (sport-agogen), en natuurlijk Marieke (revalidatie-arts). Rijndam revalidatie en Rijndam orthopedietechniek : uit de grond van mijn hart: BEDANKT!!!!