Verslaafd aan de euforie van het lichamelijk (en geestelijk) steeds een beetje meer kunnen. Soms elke dag een stapje meer (letterlijk). Soms een wat grotere stap. Ik schreef in mijn vorige blog al dat ik in huis zonder krukken loop. En daar is ook veel verbetering in mogelijk, ondervind ik op dagelijkse basis. Waar ik eerst moeizaam opstartte de eerste paar passen (het deed ook pijn), zit ik nu in het stadium dat ik opsta en ga lopen. Zonder opstart, zonder aarzeling, zonder pijn. Wel heel bewust en aandachtig. In huis lopen zonder krukken voelt inmiddels bijna natuurlijk. Dat betekent niet dat ik perfect loop, zeker niet, daarvoor moet er nog veel geschaafd worden. En daarvoor loop ik gelukkig nog bij Rijndam, waar ze me dat allemaal kunnen leren. En ik begin nu ook het perspectief nog beter te voelen wat ik straks allemaal nog meer kan doen. En dat geeft een enorme euforie. Buiten lopen doe ik nog niet zonder krukken in mijn handen. Maar ik heb zondag ook geoefend om zonder mijn krukken te gebruiken te lopen. En gedurende de wandeling ging dat steeds beter. Maar ik heb nog niet geoefend om helemaal zonder krukken te lopen, ook al heb ik het gevoel dat ik daar niet heel ver meer vandaan ben. Mijn krukken waren natuurlijk mijn grote steun- en toeverlaat, dus ik vind het ook geestelijk nog lastig om ze los te laten.
Ik schreef al dat we geen echte zomervakantie hebben gehad vanwege mijn amputatie en herstel daarvan. Dus we gaan binnenkort nog een weekend naar Luxemburg met zijn drietjes. En Malaga staat ook nog op de planning natuurlijk. We hadden oorspronkelijk samen met goede vrienden Koen en Baukje een heerlijk lang weekend in de Bourgogne gepland met Hemelvaart. Alleen werd mijn operatie toen ingepland dus die hebben we moeten verzetten. En twee weken geleden zijn we eindelijk geweest. Dus dat waren ook weer veel nieuwe dingen: lang in de auto zitten. De hele dag en avond met vrienden op pad, op het terras van het huis dat we gehuurd hadden zitten met elkaar en tafelen en spelletjes doen en praten. En een andere omgeving qua slaapkamer en badkamer dus even uitvinden hoe ik daar alles het beste kan doen. Mijn thuisroutines werken dan even niet. Maar natuurlijk ook wijn proeven ;-) En we hebben ook als echte vakantiegangers op de binnenplaats met grind petanque gespeeld. En dat heb ik zonder krukken gedaan, dus dat was meteen een hele goede oefening en ging niet verkeerd. Euforie.Op dit moment zit ik even in Parijs, meegesleept door mijn zus naar haar jaarlijkse dermatologie-congres (waar ik natuurlijk niet naar binnen hoef). Zij reed, ze heeft een ruim appartement gehuurd, waar ik met mijn hulpmiddelen terecht kan en er zijn leuke restaurants in de straat. Als we verder willen pakken we een taxi. De metro hier is minder toegankelijk. Dus ik zit in de stad der liefde, zonder mijn grote liefde. Dat is raar 😂 Maar natuurlijk is het ook heel gezellig mijn zus en zijn we blij dat we dit samen kunnen doen, hoewel aangepast aan mijn mogelijkheden. Maar ik heb gisteren wel kaartjes gekocht voor een festival waar onder andere the Cure optreedt. Dat is volgend jaar augustus in Parijs, zodat Margot en ik daar samen naartoe kunnen. En dus ook samen weer de stad van de liefde bezoeken 😊 Dan ben ik een jaar verder, dus veel mobieler. Dat vooruitzicht geeft ook euforie.
Zo heb ik steeds euforie-ervaringen. Die ik dus ook bewust en onbewust opzoek. In huis kan ik alweer meer, veel dingen zijn ook goede oefeningen, dus mijn dagen zijn snel gevuld tegenwoordig. 's Avonds val ik dan ook doodmoe in slaap. Is ook wel eens anders geweest tijdens mijn revalidatie. Maar mijn dagen zijn zo gevuld daarmee en het revalideren en het sporten en mijn fysieke grenzen verleggen dat ik niet meer tot het broodnodige rust nemen kwam. En dus ook niet aan het verwerken ben van alles wat ik doe, maar ook van wat ik heb gedaan en ondergaan de afgelopen maanden. En ik merk dat daar nog steeds veel zit. Alleen vind ik het veel makkelijker om lichamelijke grenzen te verleggen dan stil te staan en te verwerken. De euforie van de dingen die lukken vind ik veel fijner.
Ik mocht bijvoorbeeld van mijn fysio bij Rijndam al twee keer fietsen! En niet op een hometrainer maar op een echte fiets. Eerst in de grote gymzaal van Rijndam, dus nog niet buiten, maar dat maakt niet uit. Eerst weer uitvinden hoe op- en af te stappen. En toen dat lukte, fietsen! Met mijn fysio joggend naast me. Gelukkig heeft ze een goede conditie en is dat geen probleem. De tweede keer zijn we wel naar buiten gegaan. Het verkeer van het centrum van Rotterdam in, heerlijk in de wind. Mijn fysio op een fiets naast me, achter me, voor me. Opstappen en mijn prothesevoet in de toeclip krijgen was even een uitdaging, maar daarna ging het eigenlijk prima. Zo prima, dat ik al alleen mag fietsen van haar! Euforie. Een ander euforie moment: ik heb weer auto gereden! Eerste rijles in een aangepaste auto met een gaspedaal links. Dat gas geven was geen probleem, maar bij het remmen zaten we allebei met ons hoofd door de voorruit 😂 Dat doseren moet ik volledig opnieuw leren.... Maar gedurende de les ging dat al steeds beter en mijn instructrice denkt dat ik maar een paar lessen nodig heb. Dus ik ben benieuwd. Over anderhalve week les twee. En eind oktober de rijtest bij het CBR.Ook de 'nieuwe' auto is bijna in zicht, de garage maakt hem deze week rijklaar en zo. Dus dan kan die ook aangepast worden. Dus ik hopelijk kan ik ergens in november in mijn eigen auto rijden!
Allemaal euforie.
Maar het heeft dus helaas ook een (kleine) keerzijde. Ik geef mezelf daarmee te weinig ruimte voor uitrusten en verwerken. Daar gaan ook de gesprekken met mijn psycholoog over (en thuis natuurlijk). Dus ik probeer dat weer in mijn dagritmes te verwerken. Zoals afgelopen maandag. Heel rustig aan gedaan (het was toch rotweer). Ik merk alleen dat ik dan de euforie mis van de dingen zoals ik hierboven beschrijf. Ik voldoe dus niet aan mijn verslaving 😂 Dus daar moet ik een manier vinden om mee om te gaan. Waarschijnlijk zal het zo zijn dat ik nog beter leer lopen als ik af en toe wat uitrust, dus dan compenseert dat een beetje. Maar ik zal ook wat met mijn eigen zelfbeeld en verwerking aan de slag moeten. Maar alleen wanneer de behoefte naar boven borrelt natuurlijk, want dat kun je niet afdwingen. Dus af en toe toegeven aan verwerking en rouw. Dat ik mezelf voor de keuze zag om mijn been eraf te laten zagen. En dat ik best veel pijn en ongemak heb gehad de afgelopen maanden. En dat mijn naaste omgeving dat ook gehad heeft. Als ik teruglees wat ik allemaal voor mezelf heb opgeschreven de afgelopen maanden en dat een beetje herbeleef, was het soms erg oncomfortabel. En heb ik ook toen mijn fysieke grenzen verlegd (op mijn krukken en in de sportschool) om daar euforie uit te halen ter compensatie.
Ik zit dus af en toe mijn mijzelf in de knoop. Misschien allemaal niet gek, gezien de afgelopen maanden, maar toch. Aan de ene kant probeer ik zoveel mogelijk leuke dingen te doen zonder mijzelf uit te putten, dus ook af en toe afspreken met vrienden om met een goed glas wijn en lekker eten een leuke avond of middag te hebben. En probeer ik af en toe met de bus of lopend naar Rijndam te gaan. En ga ik volgende week met de metro naar mijn werk voor een koffie-afspraak met mijn manager. En probeer ik in het huishouden zoveel mogelijk te doen wat ik kan. En probeer ik veel te sporten en te oefenen met lopen en ook nog rust te nemen en en en en 😂
Alsof mijn leven alweer normaal is. En dat is het natuurlijk nog lang niet. Er komt een nieuw normaal voor me om maar eens een vreselijke Corona term te gebruiken. Maar wat dat nieuwe normaal precies is, weet ik echt nog niet. Natuurlijk krijg ik er af en toe een glimp van. Mijn ochtend routine duurt tegenwoordig een stuk langer dan voorheen. Daar zal ik voor altijd rekening mee moeten houden. Dat geldt ook voor mijn avond routine als ik naar bed ga. Stomp verzorgen, liner wassen, douchen op 1 been. Het kost allemaal meer tijd. Niet erg. Maar wel iets om rekening mee te houden. En dan heb ik alleen nog maar over die basisdingen. Nog niet over fietsen en autorijden en zo. Alles zal altijd iets meer tijd en moeite kosten. Alleen het lopen met een prothese is al 30-100% zwaarder voor een fit iemand dan voor iemand met twee eigen benen. Dat merk ik nu al. Ook iets om in mijn nieuwe dagroutine nu en straks rekening mee te houden. En dan ben ik natuurlijk nog niet eens aan het werk. Hoe zal dat gaan? Ik werk vooral met mijn hoofd en mijn mond en achter de laptop, dus dat zal geen probleem zijn. Maar hoe zal het mijn energie gaan, zeker in het begin? Allemaal zaken om nog uit te vinden de komende maanden. Ik maak me er geen zorgen om, maar natuurlijk houd het me wel bezig. Ik ben er wel over na aan het denken. Zeker nu het lopen steeds beter gaat en het leven weer wat normaler gaat lijken.
Mijn fantoompijnen worden helaas ook weer wat erger. Gelukkig allemaal nog prima uit te houden, maar het hoeft van mij niet meer te worden ;-) Dus daar gaan de gesprekken met de psycholoog ook over. Het kan verschillende oorzaken hebben. De vorige keer schreef ik al dat mijn koker scheten laat, inmiddels had ik vijf extra kousjes over mijn liner in de koker aan. Maar mijn prothesemaker heeft nu een extra laagje aangebracht aan de binnenkant van mijn koker waardoor ik minder kousjes aan hoef. Uiteindelijk krijg ik over een paar weken een nieuwe koker.. Dat zal niet heel lang meer duren in het tempo waarin mijn stomp slinkt en gespierder wordt. Schijnt ook allemaal volkomen normaal te zijn en te horen bij mijn nieuwe normaal.
Zo schrijvend en mijmerend besef ik meer dat dit een heel zwaar traject is. Maar ook een traject wat zo mooi is dat ik eigenlijk ook heel blij ben dat ik het doe. Dat klinkt misschien gek. Ik ben gelukkig niet heel erg van 'dat dit mij moet overkomen' en zo gedachten. Daar kan ik wel grapjes over maken maar ik voel dat niet zo. Natuurlijk heb ik wel eens een momentje, maar niet meer dan dat. Ik denk ook niet dat ik deze amputatie eerder had moeten doen. Dat is een illusie. Alles wat ik de jaren hiervoor heb meegemaakt was nodig om dit te doen en te kunnen doen, met de drive die ik heb om er een succes van te maken. Wat ik dus ook doe voor mezelf. En ik heb geen idee of ik eerder artsen had kunnen vinden die me hierin wilden helpen. Dus dat kwam allemaal op het juiste moment. En hoe bijzonder is het om samen met mijn naasten te kunnen accepteren dat mijn ene been eraf gaat en eraf is? En daar allemaal mee om kunnen gaan. En hoe bijzonder is het om alle dingen die je wil doen, van kleine dingen in huis, tot grote dromen zoals hardlopen, trailrunnen in de bergen, fietsen op een gewone fiets en op een racefiets waar te gaan maken? En hoe bijzonder is het uberhaupt om op mijn 53e weer te leren lopen met een prothese, bijna alsof ik weer twee benen hebt? Hoe bijzonder is het om dat met je naasten en de specialisten die je bij Rijndam begeleiden, door te maken? Hoe zwaar en moeilijk ook, stiekem zou ik het niet willen missen.
Het is ook een mooi traject omdat ik mezelf nog beter

leer kennen. Ook door de ogen van anderen. En ik verbaas mezelf soms. Met wat me lukt. Met hulp van mijn naasten en zelf.
Euforie.
Nu nog de balans vinden tussen die euforie-zucht en geestelijk verwerken. Maar ook dat gaat me lukken. Zoals ik schreef zelf, en met hulp van anderen. En ook weer stapje voor stapje. Net als het weer leren lopen. Ook dat gaat stapje voor stapje. En dan kun je soms met grote stappen vooruit, ook waar je dat soms niet verwacht. Hoe mooi is dat?

Euforie.

Groetjes!

Chris 1.5