Hoe doe je dat, als geamputeerde? In het begin, de eerste maanden na de amputatie zit je voor je gevoel a

an huis gekluisterd. Dat had ik tenminste. Afhankelijk van anderen om ergens te komen. Ik vond het om verschillende redenen heerlijk om twee keer in de week naar Rijndam Revalidatie te gaan om te revalideren. Maar zeker ook om het huis uit te kunnen. Ik was dus blij dat ik goed liep op krukken, want dan kon ik ook zelf het huis uit om wandelingen te maken. Minder opgesloten en de wereld een klein beetje groter te maken. Ik kon ook wandelend naar Rijndam Revalidatie, waardoor ik minder afhankelijk was van iemand anders. Er waren verschillende mensen die me graag en vaak naar Rijndam gebracht hebben, of naar het ziekenhuis, en ik ben ze allemaal erg dankbaar. Maar het is stiekem natuurlijk fijner om zelf te kunnen gaan.

Met prothese werd dat tijdelijk een beetje minder, omdat ik natuurlijk eerst daarmee goed moest leren lopen. Gelukkig lukte me dat relatief snel, waardoor ik ook wandelingen kon maken of naar Rijndam kon lopen. Of de bus pakken. Wat de wereld alweer groter maakt. Hoewel ik altijd al een ambivalente verhouding met het Openbaar Vervoer heb, heeft het me in dit geval af en toe wel geholpen 😎

Ik was dus ook heel erg blij toen mijn fysio bij Rijndam de tijd rijp vond dat ik kon gaan proberen te fietsen. Eerst binnen in de gymzaal bij Rijndam, maar dezelfde week nog naar buiten met haar meefietsend. Vanaf dat moment mocht ik zelf de wereld weer verkennen op de fiets. Dus sindsdien meestal op de fiets naar Rijndam of naar de stad. En vorig weekend voor het eerst naar mijn nichtje Usha in Rhoon gefietst, 10 km enkele reis.

Drie weken geleden hebben we in het weekend ook de trein naar Utrecht genomen, om te eten bij Koen en Baukje en hun buren. Zelfs dat ging goed in de bus en de trein. Het is erg vermoeiend maar wel prima te doen. En het vergroot mijn wereld nog meer. Inmiddels ben ik ook twee keer met de metro naar mijn werk geweest. Gelukkig ook prima te doen. Beide keren wel terug kunnen rijden met een collega, maar toch.

En volgende maand gaan we vliegen. Eindelijk naar Malaga! Onze happy-place. Ook dat wordt even een belevenis met een prothese door de security. Gelukkig heb ik inmiddels heel veel tips gekregen, want twee weken geleden mocht ik mee doen met een live webinar van Ottobock/Movao, leverancier van protheses en onderdelen (te volgen via Youtube en inmiddels ook op youtube terug te kijken: https://www.youtube.com/watch?v=6B0RHZlSMC8). Daarin hebben we een uur lang ervaringen uitgewisseld over reizen met een beperking en de uitdagingen die je tegenkomt. Heel leuk om met mensen uit Engeland, Duitsland, Scandinavia, Midden Oosten en zelfs Zuid Afrika ervaringen uit te wisselen. De aanleiding was een nieuwe campagne van Ottobock om begrip te vragen voor de obstakels die je tegen kunt komen als je reist met een beperking: The Invisible Class. Aan het begin van het webinar wordt het promofilmpje getoond, erg mooi gemaakt. Ik hoop dat iedereen die dit leest, op zijn minst even dat filmpje wil bekijken via de link hierboven.

En wat mijn wereld nog meer vergroot: de afgelopen weken heb ik rijlessen gevolgd in een aangepaste auto. Remmen en gas geven met links is ff oefenen na 35 jaar dat met rechts gedaan te hebben. De eerste keer remmen leverde een gepeperde tandartsrekening op, gelukkig kon ik mijn voortanden nog uit het dashboard schrapen 😂 Uiteindelijk na vijf lessen een rijtest gedaan bij het CBR en gelukkig goed doorgekomen. Over twee weken wordt er een opklapbaar linker gaspedaal in onze auto ingebouwd en dan kan ik helemaal los. Is de wereld weer even groot als voorheen. En dat met maar 1 been 😅😎😎

En qua sporten? ik ben nog steeds aan het wandklimmen bij Rijndam. Ik weet nog niet of het door zet als sport, maar zolang het kan, blijf ik het even doen. Heel erg leuk om te doen en extra uitdaging met 1 been minder, omdat je je toch met je benen af moet zetten.

Ook heb ik inmiddels een blade te leen die op maat onder mijn koker is gezet (maar er ook weer makkelijk af kan) zodat ik volgende week onder begeleiding van de ex-bondscoach van de Paralympiërs kan gaan oefenen en kijken of hardlopen nog steeds iets voor me is. Ik ben heel benieuwd!! De eerste pasjes leken voor mijn gevoel meer op dronken hert die op de plaats beweegt 😂

En met mijn sport-agoog ga ik oefenen op mijn oude trouwe racefiets die al een paar jaar hing te verstoffen in de garage. Dus die heb ik deze week naar Rijndam gebracht. Dan gaan we eerst op een rollerbank oefenen met het klikpedaal, want dat zal wel moeilijk zijn met een prothese. En om de juiste houding weer te vinden want mijn fiets staat nog afgesteld op mijn slechte knie, waardoor ik eigenlijk nooit goed zat. En dan op de rollerbank meters, maar vooral minuten en uren maken. Daardoor is de kans groot dat ik weer lange afstanden kan gaan doen op mijn racefiets. Naast het hardlopen heb ik dat enorm gemist! Dus ik kijk er erg naar uit. Tennissen heb ik ook enorm gemist, maar dat zal ik helaas nooit meer kunnen tegen het niveau aan dat ik ooit had. Dus ik zal echt wel weer eens met vrienden een balletje slaan, maar dat is mijn sport niet meer. Wie weet is het wel mogelijk om padel, badminton en squash op een leuk niveau te doen. Dat zijn sporten die ik nooit echt heb gedaan, dus dan is elk niveau mooi meegenomen ;-)

Inmiddels zijn (helaas) de laatste weken bij Rijndam Revalidatie aangebroken 😢 dus we zijn nog de puntjes op de i aan het zetten, oftewel doorstappen bij het traplopen naar beneden (doodeng). En ik heb een zwabber in loop zitten. Dat is niet erg, maar ook niet zo mooi of efficient, dus met mijn fysio de laatste paar spieren in mijn stomp, heup en bil aan het trainen die ik jaren niet gebruikt heb (dus nog meer core-oefeningen en nog meer spierpijn 😂). Maar dat helpt wel. Ook ben ik veel op de loopband aan het oefenen (toch ook moeilijk), met verschillende programma's waar je objecten die op de loopband geprojecteerd worden moet ontwijken, of juist op moet gaan staan.

De afgelopen weken heb ik ook een paar overleggen op werk bijgewoond, zowel op locatie als online. Gewoon om er weer in te komen. En dat is ook steeds een warm bad. Iedereen is blij me te zien en vindt het fijn dat het zo goed gaat met me 😊

Allemaal nog steeds positief dus, gelukkig. Het enige is dat ik constant doodmoe ben. Zowel lijf als geest. Daardoor slaap ik wel als een blok (zowel 's nachts als overdag). Dat is wel eens anders geweest dus dat is fijn. Maar er zit blijkbaar nog steeds veel verwerking in lijf en geest waar ik doorheen moet. En ik heb natuurlijk nog steeds geen geduld, dus ik wil dat gisteren afgerond hebben.....

Wordt vervolgd.

Tot snel!

Chris 1.5