Mijn hersenen zijn in de war, sinds ik de prothese heb (nu vier weken). En zeker sinds ik de prothese gedurende de hele dag draag. Mijn hersenen waren net als ik dolblij dat ze sinds 30 mei geen rechterbeen meer mee moesten slepen. En maar 1 been aan hoefden te sturen. Dat ging, op een enkele valpartij, en bijna-valpartijen, eigenlijk heel goed. Altijd in balans, met en zonder krukken. En een stuk lichter. Maar ja, diezelfde hersenen hebben natuurlijk verzonnen dat ik veel meer wil op termijn, dus er is weer een rechterbeen voor in de plaats gekomen. En nu eentje die niet vastzit aan mijn spieren, maar om mijn stomp vacuum getrokken zit. En van metaal en plastic en ander materiaal is.

Dus mijn hersenen zeggen steeds tegen me: wat wil je nou? 1 of 2 benen? Waardoor het lopen zonder prothese ook steeds weer even wennen is. En het lopen met prothese natuurlijk helemaal 😂 Daar had ik maar 1 oplossing voor: sinds ik de prothese zoveel mogelijk aan mag, ook zoveel mogelijk aan doen. Dus de hele dag, totdat ik naar bed ga. Inmiddels ben ik daardoor ook gewend aan het dagelijkse ritueel van twee keer per dag stomp en liner wassen. Dat kost wat extra tijd, ‘s ochtends en ‘s avonds, maar natuurlijk wel essentieel ter voorkoming van infecties en zo.

Maar het de hele dag dragen van de prothese had voor mijn gevoel (tijdelijk) ook een keerzijde: ik vond het de laatste weken heerlijk om te gaan wandelen op mijn krukken. Daarmee had ik een activiteit in de buitenlucht in plaats van binnen. En het vergrootte letterlijk mijn wereld. En ik was even van huis, wat ik zelf wel prettig vond, maar mijn huisgenoten ook. Want verder ben ik natuurlijk heel veel thuis nu.

Nu met de prothese was dat wel heel zwaar, zeker toen ik nog niet kon en mocht lopen zonder begeleiding van de fysio’s van Rijndam. Dan tilde ik mijn prothesebeen op en liep ik weer op 1 been, dat hield ik niet zo lang vol. De spieren in mijn stomp waren dat natuurlijk niet gewend. Inmiddels loop ik beter en mag ik dat zoveel mogelijk oefenen, ook zonder begeleiding. Dus dat scheelt al en ik ben weer aan het opbouwen. Gelukkig hebben mijn hersenen inmiddels een beetje door wat de fysio’s aan mij uit probeerden te leggen, waardoor ik beter voel hoe ik de voet afwikkel en daardoor ook beter voel hoe ik de mechanische knie aan het werk kan krijgen voor mij. In plaats van dat er een loszittend scharnier onder mijn stomp bungelde waar ik geen controle over had 😂

En waar ik het heb over lopen met de prothese, deed ik dat natuurlijk ook nog met krukken. Zonder hulpmiddelen lukte echt nog niet na drie weken. Ik ga best snel, maar niet zo snel…. Maar na vier weken wel! Sinds afgelopen vrijdag loop ik buiten met 1 kruk en binnen zonder krukken💪 Mijn fysio heeft vrijdag een zelfde test afgenomen als een aantal weken geleden toen ik nog geen prothese had. Toen was het de amp_no_pro test. Nu de amp_pro test. Oftewel dezelfde oefeningen met prothese. Verplaatsen van de ene stoel naar de andere, opstaan uit een stoel zonder handen te gebruiken. Staan op 1 been, wandelen in verschillende tempo’s. Ook met prothese scoorde ik gelukkig hoog: 44 van de 47 punten. Wat alleen niet lukte, is 30 seconden alleen op mijn prothesebeen staan. Maar dat is ook wel heel veel. Traplopen hoort ook bij het oefenen en dat is best ingewikkeld. Trede voor trede gaat prima, omhoog en omlaag. Maar doorstappen is een ander verhaal. Naar boven is eigenlijk niet mogelijk met een bovenbeensprothese. Naar beneden moet ik leren vertrouwen op de 'rem' van de knie. En dat doe ik nog niet😅

Twee weken geleden zijn we met de bus en deels lopend (toen nog met twee krukken), naar het Wijnfestijn gegaan bij de Laurenskerk. Niet heel ver bij ons huis vandaan, maar ook daar op een oneffen terrein moeten lopen langs de wijnstalletjes. En met de bus, ook weer voor het eerst sinds mijn amputatie. Op meerdere vlakken een doorbraak. Met elkaar en met goede vrienden een heerlijk avondje uit beleefd, zonder al te grote beperkingen! Ik liep alleen niet zo snel natuurlijk, maar dat is alles. En gisteren zelf de stad in geweest om wat kleding te kopen voor een bruiloft dit weekend. Heen met de bus, terug lopend. Toch een wandeling van meer dan 3 km met alleen 1 kruk (de andere voor de zekerheid wel in de hand). En kleding passen met een prothese is een uitdaging kwam ik achter…. Ik kreeg de broek niet over mijn schoen aan… Dus wat te doen? Schoen uit was wel een optie maar zonder schoenlepel krijg ik die schoen er heel moeilijk weer aan. Aan mijn prothesevoet natuurlijk. Dus dan maar been afschroeven en broek passen zonder prothese. Dus ik ben heel blij dat ik mijn prothese redelijk makkelijk aan en uit krijg 😅

Ook ben ik redelijk aan het wennen aan het dragen van de prothese, ik heb gelukkig weinig last van irritatie of drukplekken. Dat is heel fijn. En ik heb ook gemerkt dat als ik last heb van drukplekken, ik het zelf niet goed doe omdat ik mijn bil- en buikspieren en hamstring onvoldoende aanspan. Dan ‘hang’ ik met mijn stomp ik de koker en dat doet pijn en geeft drukplekken. Met name aan de voorkant, waar mijn bot doorgezaagd is en de doorgeknipte spieren daar aan genaaid zijn. Dus de remedie is elke dag alle core-oefeningen doen, buikspier en bilspieroefeningen met prothese, en zoveel mogelijk lopen. Dit is natuurlijk ook gewoon waar de specialisten bij Rijndam op hameren, maar het is ook fijn om zelf te merken dat het direct effect heeft. En gek genoeg heb ik sinds ik de prothese heb weer wat meer last van fantoompijntjes. Terwijl dat soms minder zou wordt. Ik moet zeggen dat ik hier prima de rest van mijn leven mee kan leven hoor, dus het is niet heel spannend. Maar zonder zou nog prettiger zijn.

Twee weken geleden ook aan wandklimmen gedaan bij Rijndam, onder begeleiding van de sportagoog. Supertof dat dat kan! Met prothese, dus best ingewikkeld (en het is al heel zwaar om te doen). Ik kwam een paar meter hoog, dus ik vond het al fijn. Wel grappig dat ik op een gegeven moment naar beneden keek en mijn prothese zag bungelen, terwijl ik toch echt dacht dat ik hem op een uitsteeksel had gezet 😅

Vanwege mijn operatie en herstel gaan we niet echt op zomervakantie, maar inmiddels red ik mezelf wel redelijk, dus zaten we vorige week in een huisje op een park in Brabant. Even een andere omgeving en in de natuur. Geen aangepast huisje, gelukkig heb ik dat niet nodig. Wel een ruime badkamer en alles gelijkvloers. Dan heb ik gelukkig genoeg aan mijn krukken, looprek en douchekruk. Ik ben zelfs voor het eerst weer in bad geweest. Dat was ook wel weer eens lekker. En wat doe je als je even een paar uur alleen op het park bent en niet kunt autorijden of fietsen? Jazeker: wandelen. Want dan kom je nog eens ergens en het is een goede oefening. En het park is groot genoeg om flink te kunnen wandelen. Wel bijna alles onverhard dus een extra uitdaging. Maar uiteindelijk 2,8 km gelopen met prothese. Mijn verste wandeling tot dan toe 💪

Maar ook een minpuntje: toch weer gevallen. Weer in huis (thuis), op 1 been. Eigen stomme schuld, verkeerd geleund op een kruk waardoor ik voorover klapte. Gelukkig kon ik mijn stomp ontwijken, maar ja, dat betekent automatisch dat ik op mijn ene goede been val. Dus op mijn knie terecht gekomen, daar irritatie en een schaafwond. En mijn grote teen omgeklapt, dus gekneusd, en aan de onderkant het eelt en het vel eraf geschaafd. Met dank aan onze grindvloer 😭 Maar vooral: mijn eigen schuld. Dus een paar dagen heel boos op mezelf geweest. Heeft geen zin, maar toch. En me weer voorgenomen voorzichtiger te zijn. Want de weken daarvoor was ik alweer een paar keer bijna gevallen. Maar bijna is niet helemaal. Dus die waarschuwingen in de wind geslagen. En dat is dom van me, want inmiddels weet ik dat het dan toch een keer gaat gebeuren.

Doordat mijn hersenen in de war zijn, zijn mijn dagelijkse handigheidjes op 1 been, ook weer deels weg. Bij iedere handeling moet ik weer even nadenken. Het is one step forward (de prothese), two steps back (op 1 been). Maar wel allemaal ten goede, want ik begin na drie tot vier weken te merken, wat ik straks allemaal weer op twee benen kan. En van dat vooruitzicht word ik dan weer heel blij.

Ik heb het al vaker gezegd, maar ik noem het toch maar weer even: wat is Rijndam toch een geweldige plek ,met veel fantastische professionals die het woord multi-disciplinair team wat mij betreft een nieuwe betekenis hebben gegeven voor me. Nergens heb ik dat zo meegemaakt. Iedereen is betrokken en iedereen is onwijs kundig en samen vullen ze elkaar geweldig aan. De revalidatie-arts, de fysio’s, de prothesemakers, de psycholoog, de wondverpleegkundigen en de sportagogen. En het mooie is: als ze op vakantie zijn, worden ze vervangen door een geweldige andere professional. Zo heb ik ook heerlijk kunnen werken met mijn vervangende fysio toen mijn eigen fysio op vakantie was. En nu is mijn prothesemaker op vakantie, maar die wordt ook weer vervangen door zeer fijne en goede collega’s. En voor mij zijn ze allemaal even belangrijk. Gezamenlijk leren ze me omgaan met het verlies van mijn been, maar ook de winst van een nieuw been. Ook leren ze me opnieuw lopen, en nog veel meer dingen die ik daarna kan en wil. Die groep professionals, naast mijn thuisfront en netwerk, zijn voor mij van heel groot belang in deze periode waarin alles geestelijk en lichamelijk heel veel energie kost om verder te komen. Maar waar de beloning wel heel groot is.

Ik liep vorige week trouwens tegen het fenomeen aan waar iedere prothesedrager mee te maken krijgt: mijn koker liet ‘scheten’. 😂 Bij iedere stap ontsnapte er lucht aan de bovenkant. Dat was een rare gewaarwording. Maar dat komt omdat mijn stomp aan het slinken is. Heel normaal, klaarblijkelijk. Dus nu met speciale kousjes in de weer om mijn liner heen om weer beter in mijn koker te passen. En dat loopt direct weer een stuk fijner. En mijn koker laat geen scheten meer 😇

De komende weken staat nog beter leren lopen op het programma en verder sporten ontdekken. Vandaag dus al badminton geoefend met een klein beetje richting de shuttles lopen. Best pittig! En op een lopende band gelopen. Dat is heel anders dan het 'normale' lopen, een stuk moeilijker.

Maar wel heel gaaf om allemaal te doen. Ik houd jullie op de hoogte van de vorderingen!

Tot snel!

Chris 1.5