Eind 2025 liet ik me door Rebecca Legon van Movao/Ottobock overhalen om te gaan padellen. Zij is daar razend enthousiast over. Tennis heb ik achter me gelaten, want dat wordt nooit meer hetzelfde met mijn prothese. Maar nieuwe sporten leren? Dat zie ik als een prachtige uitdaging. En bij padel heb ik nog geen verwachtingen van mijn eigen niveau.

Via Rebecca kwam ik in contact met Alessandro Ossola, de oprichter van de Inclusive Padel Tour (IPT) en ex-para-atleet. Hij was direct razend enthousiast (ook omdat ik de eerste Nederlandse speler zou worden) en nodigde me uit voor de seizoensfinale in Dubai. Ontzettend aardig, maar ik twijfelde: ik had immers nog nooit een padelracket aangeraakt... Uiteindelijk hakte een flinke griep de knoop voor me door, maar de belofte stond: in 2026 zou ik er staan, het liefst al bij het eerste toernooi in Turijn. 

De IPT is een fantastisch evenement waar mensen met een amputatie (of vergelijkbare aandoening) staand kunnen sporten. De enige aanpassing: met een bovenbeensamputatie of vergelijkbaar mag de bal twee keer stuiteren. Je speelt altijd dubbels, samen met een valide speler.

De weg naar Turijn

Dit was er één met vallen en opstaan. Letterlijk 😂

De eerste uren maakte ik met Kees, die me een racket leende en me de eerste lessen gaf. Wat was het heerlijk om weer een racketsport te doen! Natuurlijk moet ik mijn slagen aanpassen en enorm wennen aan de tactiek en het gebruik van de wanden, maar het is vooral ontzettend leuk. Mijn grootste uitdaging? Mijn voetenwerk, natuurlijk.

Om zo snel mogelijk beter te worden, speelde ik wekelijks met vrienden als Kees, Dré, Martijn en Stijn. Maar omdat padel niet het enige is wat ik doe (snowboarden, hardlopen op een blade, fietsen, wandelen...), raakte mijn linkerbeen overbelast. Ik moet noodgedwongen rustig aan doen, wat mijn voetenwerk — dat toch al een uitdaging was — niet bepaald ten goede komt. 😱

Adaptive en Inclusive Padel naar Nederland halen?

Ondertussen zitten we op een ander vlak ook niet stil. Via Kees kwam ik in contact met de bedrijfsleider van Racketsport Schiedam, waar we padellen. Alessandro en zijn organisatie (Bionic People https://www.bionicpeople.it/) willen dolgraag een toernooi in Nederland organiseren. We zijn momenteel de mogelijkheden aan het verkennen en mikken op een mooie demonstratie-wedstrijd in juli om sponsoren enthousiast te maken. Met een beetje geluk hebben we volgend jaar een officieel internationaal toernooi op eigen bodem! 😎

Het avontuur in Turijn

Afgelopen weekend was het dan eindelijk zover: mijn eerste IPT-toernooi, in Turijn! Margot ging mee en we maakten er een lang weekend van. Bij aankomst op vrijdagavond zat de sfeer er in het hotel al direct in. We voelden ons meteen welkom toen we een aantal spelers en mensen van de organisatie ontmoetten.

Zaterdagochtend bij het ontbijt klonk het al hartelijk: “The Dutchies have arrived!” 🤩 Om 9:00 uur verzamelden we bij het Robilant Padel centrum. Na wat "Italiaanse chaos" (in onze nuchtere Hollandse ogen 😇) had iedereen een shirt, een partner en een indeling.

Ik had Alessandro een paar keer online gesproken, maar toen we elkaar bij Robilant voor het eerst in het echt ontmoetten, kreeg ik direct een omhelzing om me welkom te heten.

Omdat mijn amputatie pas vorig jaar mei was, had ik nog nooit zo’n grote groep geamputeerden bij elkaar gezien. En zeker niet een groep die zich door niets laat tegenhouden en op zo’n hoog niveau sport. 💪 Dat was echt een bijzondere en inspirerende eerste indruk.

"Allemaal smoesjes, ik weet het..."

Mijn partner voor de dag was Melanie, een Française die in Turijn woont. We hebben werkelijk álle partijen kansloos verloren, maar wat hebben we een lol gehad. Melanie rende de longen uit haar lijf voor me en we deden enorm ons best. Maar eerlijk is eerlijk: het niveau is hoog, zeker als je pas zeven maanden een prothese hebt, een knieblessure meesleept en pas twee maanden padelt. Jaja, allemaal smoesjes, ik weet het.....😇😂 

De hele dag door heb ik veel inspirerende gesprekken gevoerd met geamputeerden van over de hele wereld. Het voelt goed om tot deze community te behoren😊

Wat ik al eerder schreef bleek ook in de wedstrijden het geval: mijn timing bij de wanden is nog een dingetje en mijn beweging naar de bal toe is momenteel simpelweg "slecht" te noemen. Die overbelaste linkerknie helpt natuurlijk ook niet mee tegen tegenstanders die het spelletje veel beter snappen. Ik hoor echt nog bij de beginnelingen. Alessandro gaf me de tip om korte zijwaartse pasjes te maken in plaats één of twee grote om naar de bal te bewegen. Oefenen dus!💪🦿🦿

Proosten op de toekomst

Na afloop dronken we met Melanie een glas prosecco. Ze vertelde honderduit over de stad, waar we tot dan toe nog weinig van hadden gezien. We liepen nog even terug naar de banen voor de prijsuitreiking, waar Alessandro een mooie speech hield. De vriend van Melanie had een prijs gewonnen, dus Melanie jatte zijn trofee zodat we samen konden poseren alsof wíj de kampioenen waren 😂.

De avond sloten we af met een gezamenlijk diner met bijna alle deelnemers. Het was een intensieve dag vol indrukken; we lagen er dan ook niet al te laat in en sliepen als in een coma.

Een blik in de toekomst

Zondag werden we verwacht bij een andere vestiging van Robilant, op een kwartiertje rijden. Ik reed mee met David uit Toscane — een aardige man van wie ik de dag ervoor nog kansloos had verloren.

Dit was een toernooi van de Adaptive Padel Tour. Daar doen geen valide spelers aan mee. Ik werd gekoppeld aan Alice, een Italiaanse dame met een mooie tribal tattoo op haar prothese-cover. We zaten helaas in een soort "poule des doods" 😂 met onder andere de winnaars van vorig jaar, dus de eerste twee potjes waren we kansloos 💀Maar de laatste wedstrijd tegen Sheena en Mike? Dat was een hele leuke wedstrijd om te spelen, met leuke rally's! We waren aan erg elkaar gewaagd en het eindigde in een tie-break, die we helaas nipt verloren.

Eindstand: alles verloren.

Maar die laatste wedstrijd gaf me wel een kijkje in de toekomst. Ik weet hoe ik beter kan worden in padellen. En ik weet nu dat ik geweldige wedstrijden ga spelen met inspirerende mensen van over de hele wereld. Mensen die zich, net als ik, niet laten stoppen door een ontbrekend been of iets anders. Ik ben trots dat ik hier deel van mag uitmaken! Terwijl ik dit schrijf, zoek ik al naar vluchten voor het volgende toernooi in Venetië. Ik heb er nu al zin in!

Turijn op z'n best

Zondagmiddag en maandagochtend waren voor ons. Turijn bleek een prachtige stad met statige pleinen, smalle straatjes en fantastisch eten. Na eerst de plaatselijke Vermut geproefd te hebben vonden een geweldig restaurantje met heerlijke Italiaanse gerechtjes en goede wijnen. We waren er nu toch... 😎

Wat hebben we genoten van de mensen en de hele belevenis. Zoals de titel al zegt: op de baan alles verloren, maar wat heb ik dit weekend ontzettend veel gewonnen.

Chris 1.5